۲۵ ژوئیه ۲۰۲۲

آرایه‌ها

شیءها به شما اجازه می‌دهند که مجموعه‌ای کلیددار از مقدارها را ذخیره کنید. این چیز خوبی است.

اما بسیار پیش می‌آید که ما به یک مجموعه‌ی مرتب نیاز داشته باشیم، که دارای یک المان اول، دوم، سوم و غیره باشیم. برای مثال، ما نیاز داریم که یک لیست از چیزی را ذخیره کنیم: کاربران، کالاها، المان‌های HTML و غیره.

اینکه اینجا از یک شیء استفاده کنیم خوب نیست، چون هیچ روشی برای کنترل کردن ترتیب المان‌ها فراهم نمی‌کند. ما نمی‌توانیم یک ویژگی جدید را «بین» ویژگی‌های جدید اضافه کنیم. شیءها برای چنین موردی ساخته نشده‌اند.

یک ساختار داده خاص به نام Array وجود دارد که برای ذخیره مجموعه‌های مرتب استفاده می‌شود.

تعریف کردن

برای ساخت یک آرایه خالی دو سینتکس وجود دارد:

let arr = new Array();
let arr = [];

تقریبا همیشه، سینتکس دوم استفاده می‌شود. ما می‌توانیم المان‌هایی اولیه را درون براکت‌ها قرار دهیم:

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

المان‌های آرایه عددگذاری شده‌اند که از صفر شروع می‌شود.

ما می‌توانیم یک المان را با استفاده از عددش درون براکت‌ها دریافت کنیم:

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

alert( fruits[0] ); // Apple
alert( fruits[1] ); // Orange
alert( fruits[2] ); // Plum

می‌توانیم یک المان را جایگزین کنیم:

fruits[2] = 'Pear'; // now ["Apple", "Orange", "Pear"]

…یا یک المان جدید را به آرایه اضافه کنیم:

fruits[3] = 'Lemon'; // now ["Apple", "Orange", "Pear", "Lemon"]

تعداد کل المان‌های درون آرایه در length آن است:

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

alert( fruits.length ); // 3

همچنین ما می‌توانیم از alert برای نشان دادن کل آرایه استفاده کنیم.

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

alert( fruits ); // Apple,Orange,Plum

یک آرایه می‌تواند المان‌هایی از هر نوع را ذخیره کند.

برای مثال:

// ترکیبی از مقدارها
let arr = [ 'Apple', { name: 'John' }, true, function() { alert('hello'); } ];

// آن name دریافت شیء در ایندکس 1 و سپس نمایش
alert( arr[1].name ); // John

// دریافت تابع در ایندکس 3 و اجرا کردن آن
arr[3](); // hello
کامای دنباله‌دار

یک آرایه، درست مانند یک شیء، می‌تواند با یک کاما پایان یاید:

let fruits = [
  "Apple",
  "Orange",
  "Plum",
];

سبک «کامای دنباله‌دار» اضافه/حذف کردن المان را آسان‌تر می‌کند، چون همه خطوط مشابه می‌شوند.

دریافت آخرین المان‌ها با «at»

به تازگی اضافه شده است
این قسمت به تازگی به زبان اضافه شده است. مرورگرهای قدیمی ممکن است به پلیفیل نیاز داشته باشند.

فرض کنیم ما آخرین المان یک ارایه را می‌خواهیم.

بعضی از زبان‌های برنامه‌نویسی به ما اجازه می‌دهند که برای چنین اهدافی از ایندکس‌های منفی استفاده کنیم، مانند friuts[-1].

اگرچه این کار در جاوااسکریپت کار نمی‌کند. نتیجه undefined خواهد بود چون در براکت‌ها با ایندکس به صورت لفظی رفتار می‌شود.

ما می‌توانیم به صورت واضح ایندکس المان آخر را محاسبه کنیم و به آن دسترسی پیدا کنیم: fruits[fruits.length - 1].

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

alert( fruits[fruits.length-1] ); // Plum

پ کمی زحمت دارد نه؟ ما باید اسم متغیر را دوبار بنویسیم.

خوشبختانه سینتکسی کوتاه‌تر وجود دارد: fruits.at(-1):

let fruits = ["Apple", "Orange", "Plum"];

// fruits[fruits.length-1] درست مانند
alert( fruits.at(-1) ); // Plum

به عبارتی دیگر، arr.at(i):

  • اگر i >= 0 باشد درست مانند arr[i] است.
  • برای مقدارهای منفی از i، از انتهای آرایه به عقب قدم برمی‌دارد.

متدهای pop/push، shift/unshift

یک صف یکی از متداول‌ترین استفاده‌ها از یک آرایه است. در علوم کامپیوتر، آرایه به معنای یک مجموعه مرتب‌شده از المان‌ها است که دو عملیات را پشتیبانی می‌کند:

  • push یک المان را به آخر اضافه می‌کند.
  • shift یک المان را از آغاز برمی‌دارد، صف را پیش می‌برد، پس المان دوم به المان اول تبدیل می‌شود.

آرایه‌ها هر دو عملیات را پشیبانی می‌کنند.

خیلی پیش می‌آید که در عمل به آن نیاز داشته باشیم. برای مثال، یک صف از پیام‌ها که باید روی صفحه نمایش داده شوند.

آرایه‌ها یک مورد استفاده دیگر هم دارند که یک ساختار داده به نام پشته است.

پشته دو عملیات را پشتیبانی می‌کند:

  • push یک المان را به آخر اضافه می‌کند.
  • pop یک المان را از آخر برمی‌دارد.

پس المان‌های جدید یا اضافه می‌شوند یا همیشه از «آخر» برداشته می‌شوند.

یک پشته معمولا به عنوان یک بسته‌ای از کارت‌ها فرض می‎شود: کارت‌های جدید به بالا اضافه می‌شوند یا از بالا برداشته می‌شوند:

برای پشته‌ها، آخرین چیزی که اضافه شده باشد اول دریافت می‌شود، همچنین به آن LIFO (Last-In-First-Out) هم گفته می‌شود. برای صف‌ها، ما FIFO (First-In-First-Out) را داریم.

آرایه‌ها در جاوااسکریپت می‌توانند هم به عنوان یک صف و هم به عنوان یک پشته کار کنند. آنها به شما اجازه می‌دهند که المان‌ها را به/از آغاز یا پایان اضافه/حذف کنید.

در علوم کامپیوتر ساختار داده‌ای که همچنین چیزی را ممکن می‌کند، صف دو طرفه نامیده می‌شود.

متدهایی که با انتهای آرایه کار می‌کنند:

pop

آخرین المان از آرایه را خارج می‌کند و آن را برمی‌گرداند:

let fruits = ["Apple", "Orange", "Pear"];

alert( fruits.pop() ); // می‌کند alert را حذف می‌کند و آن را "Pear"

alert( fruits ); // Apple, Orange

هر دوی fruits.pop() و fruits.at(-1) المان آخر آرایه را برمی‌گردانند اما fruits.pop() با حذف آن المان آرایه را تغییر می‌دهد.

push

المان را به انتهای آرایه اضافه می‌کند:

let fruits = ["Apple", "Orange"];

fruits.push("Pear");

alert( fruits ); // Apple, Orange, Pear

صدا زدن friuts.push(...) برابر است با fruits[fruits.length] = ....

متدهایی که با آغاز آرایه کار می‌کنند:

shift

اولین المان آرایه را خارج می‌کند و آن را برمی‌گرداند: